วันศุกร์ที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2553

พระมหาอุปราชารำพึงถึงบิดา



                 สระเทินสระทกแท้          ไทถวิล อยู่เฮย
ฤๅใคร่คลายใจจินต์                         จืดสร้อย
คำนึงนฤบดินทร์                              บิตุเรศ พระแฮ
พระเร่งลานละห้อย                          เทวษไห้โหยหา

                อ้าจอมจักรพรรดิผู้          เพ็ญยศ
แม้พระเสียเอารส                            แก่เสี้ยน
จักเจ็บอุระระทด                              ทุกข์ใหญ่ หลวงนา
ถนัดดั่งพาหาเหี้ยน                         หั่นกลิ้งไกลองค์

               ณรงค์นเรศวร์ด้าว           ดัสกร
ใครจักอาจออกรอน                       รบสู้
เสียดายแผ่นดินมอญ                     พลันมอด ม้วยแฮ
เหตุบ่มีมือผู้                                   อื่นต้านทานเข็ญ

              เอ็นดูภูธเรศเจ้า               จอมถวัลย์
เปลี่ยวอุระราชรัน-                         ทดแท้
พระชนม์ชราครัน                           ครองภพ พระเอย
เกรงบพิตรจักแพ้                           เพลี่ยงพล้ำศึกสายม

             สงครามครานี้หนัก           ใจเจ็บ ใจนา
เรียมเร่งแหนงหนาวเหน็บ              อกโอ้
ลูกตายฤใครเก็บ                            ผีฝาก พระเอย
ผีจักเท้งที่โพล้                              ที่เพล้ใครเผา

             พระเนานัคเรศอ้า              เอองค์
ฤๅบ่มีใครคง                                  คู่ร้อน
จักริจักเริ่มรงค์                               ฤๅลุ แล้วแฮ
พระจักขุ่นจักข้อน                         จักแค้นคับทรวง

              พระคุณตวงเพียบพื้น       ภูวดล
เต็มตรลอดแหล่งบน                     บ่อนใต้
พระเกิดพระก่อชนม์                       ชุบชีพ มานา
เกรงบ่ทันลูกได้                             กลับเต้าตอบสนอง




แปล (พระมหาอุปราชารำพึงถึงบิดา)


                   พระองค์อดที่จะหวั่นในพระทัยไม่ได้ด้วยเกรงพ่ายแพ้ข้าศึก ด้วยความหมกมุ่นในพระทัยก็ทรงระลึกถึงพระราชบิดาว่าถ้าพระองค์เสียโอรสให้แกข้าศึก จะต้องโทมนัสใหญ่หลวง เพราะเปรียบเหมือนพระองค์ถูกตัดพระพาหาทั้งสองข้างทีเดียว การรบกับพระนเรศวรใครก็ไม่อาจจะต่อสู้ได้ เสียดายแผ่นดินมอญจะต้องพินาศเพราะไม่มีใครอาจจะต่อสู้ต้านทาน สงสารสมเด็จพระราชบิดา ที่จะต้องเปล่าเปลี่ยวพระทัย ทั้งพระองค์ก็ทรงชราภาพมากแล้ว เกรงจะพ่ายแพ้เสียทีแก่ชาวสยาม สงครามครั้งนี้หนักใจนัก เรารู้สึกหนาวเหน็บอยู่ในใจ ลูกตายใครจะเก็บผีไปให้ คงจะถูกทิ้งอยู่ไม่มีใครเผา พระองค์จะอยู่ในพระนครแต่ลำพังพระองค์เดียว ไม่มีใครเป็นคู่ทุกข์ริเริ่มสงครามเพียงลำพังได้อย่างไร พระองค์คงจะต้องคับแค้นพระทัย

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น